Op basis van het Brussel II bis verordeningsverdrag lijkt het dat kinderen helemaal geen rechten meer hebben. Immers wordt er slechts gekeken naar formaliteiten. Alsof het gaat om een een tastbaar produkt ipv een kind.
Mijn kinderen worden met uitzetting bedreigd zonder dat ook maar iemand zich afvraagd of dat in het belang van de kinderen is en niemand controle heeft toegepast in welke situatie zij terecht gaan komen, ver weg van hun verzorgende ouder.
Ik ben namelijk niet voor niets met een gerechtelijke uitspraak op zak dat de kinderen bij mij moeten wonen terug gekomen naar Nederland. Ze kunnen NIET terug naar daar. Volgens het verdrag van het kind hebben kinderen recht op een prettige leefomgeving. Nou, die hebben mijn kinderen NU wel!!! Maar als zij gedwongen teruggeleid zullen worden niet meer, dan valt voor hun alles wat zij nu hebben weg. Hoezo kinderen die al ruim 1 jaar hier zijn opzettelijk een trauma bezorgen. Wrang dat IK als moeder dan nog steeds moet zien dat Nederland het zo goed voor heeft met kinderen en dat er geen huiselijk geweld mag plaatsvinden, en hetzelfde Nederland mijn kinderen daar opnieuw aan bloot willen gaan stellen.
Immers controle wordt niet uitgevoerd en mijn beargumenteerde verhaal, voorzien van feiten en getuigenverklaringen, zal niet gehoord worden. Tevens zal mijn dochter die alles bewust heeft meegemaakt niet gehoord mogen worden? Men kijkt slechts naar regeltjes?

Niemand die het opneemt voor de kinderen??? Er is toch ook een Verdrag over de rechten van het kind waarbij een kind zijn mening kenbaar mag maken. Dit wordt door het Brussel II bis verhinderd???