|
1
|
Jouw verhaal / Ervaringsverhalen / SKO - de helpende hand
|
Gepost op: 22 juli 2010, 13:11:14
|
|
Gestart door Jacques | Laatste bericht door Jacques
|
Angst, angst tot in het diepst van je botten, ik heb het gekend. Zo met je rug tegen de muur gedrukt staan dat je niet meer weet wat je moet doen. En dan is daar ineens de helpende hand……..
9 jaren lang heb ik een relatie gehad met een Turkse man. Na 2 jaar kwam hij naar Nederland. We konden ons geluk niet op, maar het was ook hard vechten tegen de vooroordelen, het mixen van 2 culturen, taalproblemen, heimwee, maar het leek erop dat we alles overwonnen. Toen na 4 jaar ons mooie ventje werd geboren, was ons geluk compleet. En toch werd de verandering voelbaar en de druk van zijn familie groter. Hij veranderde en ik dus ook. Van een zelfstandige vrouw met een goede functie bij een groot bedrijf veranderde ik in een onzekere bange vrouw die zich liet vernederen en bedreigen en bijna vloog om het haar man naar de zin te maken.
Stom??
Jazeker, maar als er iedere dag wordt gedreigd dat je kind ontvoerd gaat worden dan is het misschien enigszins te begrijpen. Dat ik weg moest was duidelijk, maar hoe….. De politie kon mij niet helpen, er moest eerst een ontvoering plaatsvinden voordat ze wat ging doen en de huisarts (ik ben echt letterlijk ziek geworden van alle ellende) die noteerde alle gebeurtenissen keurig.
Al zoekende op internet kwam ik bij de stichting Kinderontvoering terecht. Veel informatie, tips en lotgenoten. Er ging een wereld voor mij open en ik voelde een sprankje hoop. Ik begon te mailen met de voorzitter van deze stichting, Jacques Smits. Eindelijk iemand die wist waar ik het over had en nog beter, die wist welke stappen ik moest ondernemen. Altijd op de achtergrond aanwezig, een luisterend oor en bruikbare tips.
Het heeft me uiteindelijk 3 jaar gekost om uit de relatie te stappen. 3 verlammende jaren vol angst, verdriet en pijn. Een paar keer eerder geprobeerd, maar de angst voor ontvoering van mijn kind was te groot en dus bleef ik bij hem. Vrienden kwijtgeraakt die het niet meer konden aanzien, maar steeds was daar als rots in de branding de stichting Kinderontvoering, zonder veroordeling, zonder commentaar, zonder druk. De grens was voor mij toen ik met de dood werd bedreigd en het besef kwam dat ik dood niets meer voor mijn kinderen kon doen.
En toen was het moment daar………ik ging vechten met steun van de stichting Kinderontvoering.
Er werd een uitstekende advocaat geregeld met kennis van ontvoeringszaken, ik heb aangifte gedaan en de politie bleek ineens, los van de aangifte, toch heel veel te kunnen doen na contact met de stichting. Er werd extra gesurveilleerd, men was volledig op de hoogte van mijn situatie en 1 telefoontje en de politie zou er zijn. En ze stonden er toen het nodig bleek en ze hebben mij en mijn kinderen geweldig opgevangen. Slachtofferhulp, de juridische gang, overal hielp de stichting mij mee en ik deed wat ik moest doen en voelde me bij iedere stap sterker worden. Lees verder!
Het pad is gelopen, de deur is dicht.
Een nieuw leven, hopelijk met meer geluk voor mij en mijn kinderen.
De stichting heb ik persoonlijk niet meer nodig maar ik ben gebleven en ben nu werkzaam als secretaris van de stichting. Ik heb zelf ervaren wat een goed werk deze stichting doet en heb inmiddels ook ontvoeringszaken meegemaakt die tot een goed einde zijn gebracht. Niets is teveel om deze kinderen te helpen. Het belang en de veiligheid van de kinderen staat altijd voorop.
Zelden heb ik mensen gezien die zo door het vuur gaan voor deze kinderen en in het bijzonder moet hier genoemd worden de voorzitter van de stichting Jacques Smits.
Ik ben er trots op secretaris te mogen zijn van deze stichting.
Zij bood mij de helpende hand, ik heb die hand aangenomen en bied nu zelf de helpende hand.
Samen staan we sterk.
Helpt u ook helpen?
Kinderen zijn onze toekomst, daar moeten we zuinig op zijn.
Marieke van Kommer
Secretaris Stichting Kinderontvoering
Noot redactie Blog Magazine:
Wordt donateur van de Stichting Kinderontvoering, daarmee helpt u met helpen.
Maak uw donatie over op Raborekeningnummer: 39.55.03.760 ten name van de Stichting Kinderontvoering te Arnhem.
De kinderen zullen daar zeker mee geholpen worden.
|
|
|
2
|
Jouw vragen / Vraag en antwoord / Re: moet ik al actie ondernemen?
|
Gepost op: 8 november 2009, 10:03:09
|
|
Gestart door mieke | Laatste bericht door mieke
|
Hallo allemaal,
Even een korte update.
Ik heb voet bij stuk gehouden en ben echt definitief weg bij mijn ex.
Het is keihard vechten en heel hard werken maar het gaat me lukken.
Ik heb vreselijk veel steun van Jacques, Nynke, de politie, slachtofferhulp, de school, mijn vrienden en ja zelfs van jeugdzorg.
Iedere dag schijnt de zon een beetje meer. Soms regent het en soms onweert het maar de zon gaat altijd weer schijnen. En ik, ik geniet. Ik geniet van alle warmte om mij heen, het geluk en vertrouwen wat ik weer terug zie komen in de ogen van mijn kinderen en wat zich uit in hun gedrag. Dat alleen al is alles waard.
Gaat het dan echt zo makkelijk hoor ik jullie denken?
Nee zeker niet.
Het is ongelooflijk hard werken en dat moet je zeker willen. Je moet beresterk zijn en nooit je zwakte en angst tonen aan je kinderen. Ik heb nachten lang op de grond zitten huilen en rillen van angst en twijfel maar overdag stond ik er voor de kinderen. Zij kijken naar hoe jij het doet en als jij vertrouwen en daadkracht toont dan nemen zij dat over. Zo ontzettende belangrijk, vergeet dat nooit!
Ik heb vreselijk veel zorgen, maar voor ieder probleem is wel een oplossing ook al duurt het soms even.
Ik ben zeker niet fluitend dit gevecht aangegaan maar ik had geen keuze meer. Blijven bij de man die mij jarenlang heeft vernederd was geen optie meer, ondanks de angst voor een dreigende ontvoering. Wat voor een voorbeeld ben ik voor mijn kinderen als ik mij dit allemaal laat welgevallen. He is zoals Jacques zegt: "kinderen zijn onze toekomst en daar moeten we zuinig op zijn". Mijn kinderen verdienen een betere toekomst en daarom heb ik de stap gezet. Dat mijn toekomst er ook beter uit zou komen te zien, daar had ik niet eens over nagedacht. Nu begin ik stiekem te hopen dat dit er misschien ook nog wel inzit.
Ik ben in 1 maand tijd 9 kilo afgevallen van alle stress en ellende. Ik heb er weer 3 kilo aangegeten en weeg nu 51 kilo (tja een lichtgewichtje dus). Ik heb een foto gemaakt van mijzelf toen ik op mijn slechtst was. Als ik daar nu naar kijk, dan schrik ik me rot en zie gelukkig in de spiegel nu een heel ander beeld. Kijkend naar die foto denk ik altijd "dat nooit maar dan ook nooit meer".
Iedere dag ben ik waakzaam en bedacht op alles wat mijn kinderen zou kunnen schaden, maar zeg nu zelf, hoor je dat als moeder niet altijd te zijn?
De dreiging van ontvoering zal altijd aanwezig zijn en zal altijd een zwaar stempel op mijn leven blijven drukken maar het is zoveel beter dan de hel waarin ik zat.
Ik wens iedereen heel veel geluk, succes en wijsheid toe
1
|
|
|
3
|
Dankbetuigingen / Onder dankzegging / Dankjewel
|
Gepost op: 8 november 2009, 09:32:14
|
|
Gestart door mieke | Laatste bericht door mieke
|
Beste Jacques,
Dankjewel.
Het is zo'n simpel woord maar heeft zo'n grote betekenis.
Mijn kinderen en ik zijn je grote dank verschuldigd.
Dankjewel voor:
- je uitstekende adviezen
- je grote steun
- het wijzen op een uitstekende advocaat
- je opbeurende woorden
- je ongekende positiviteit
- je alertheid
- je grote gevoel voor humor
- je vertrouwen
- je gevecht tegen kinderontvoeringen en de dreiging daarvan.
Ik heb diep respect voor jou en grote bewondering voor het werk dat je doet.
Ik heb het al eerder gezegd, je verdient een medaille. Er zouden meer mensen moeten zijn zoals jij.
Het gevecht wat jij in het groot aangaat, ben ik in mijn privesfeer aangegaan.
Iedereen heeft het verloop van de situatie waarin ik zat kunnen volgen.
Ik ben uit de ellende gestapt, hopend op een beter leven, maar met zoveel angst in mijn lijf.
Die angst heb jij weten te doseren en te relativeren.
Angst, die zeker niet onterecht is, maar ook een slechte raadgever is.
Ik heb veel van je geleerd en doe dat overigens nog steeds.
Voor iedereen die in een moeilijke situatie zit, kan ik niet oordelen wat de beste stap is.
Wel weet ik zeker dat het inschakelen van Jacques en heel belangrijk ook luisteren en handelen naar zijn adviezen, een grote stap in de goede richting is.
Het heeft mijn leven zoveel beter gemaakt. Ik heb geen seconde spijt en iedere stap die ik zet is er 1 naar grotere vrijheid en geluk.
Het is keihard werken en af en toe zit het zeker niet mee maar het is het waard.
Ik wens iedereen veel geluk toe en vooral veel wijsheid.
Jacques, dankjewel!
|
|
|
4
|
Jouw vragen / Vraag en antwoord / Re: doe ik het goed?
|
Gepost op: 26 oktober 2009, 15:28:26
|
|
Gestart door silvia | Laatste bericht door silvia
|
>:(Rechter heeft 2e en 3de observatie/herstelcontact afgedwongen. Volgens de Raad zijn er geen aanwijzingen voor een ontvoering want: Hij zegt dat hij dat niet gaat doen!
Dat is het probleem: Hij zegt zoveel. 
Groet van Sil
|
|
|
5
|
Mediaberichten kinderontvoeringen / Media/ontvoeringen / Gedumpte kinderen snel terughalen
|
Gepost op: 28 september 2009, 19:50:22
|
|
Gestart door Jacques | Laatste bericht door Jacques
|
Wat schreeuw ik al jaren !!
’Achtergelaten in het land van herkomst, maar ze blijven Nederlandse burgers’
Kinderen van migranten uit Marokko of Turkije, die daar na een vakantie worden gedumpt, zijn Nederlandse burgers. Zij mogen niet aan hun lot worden overgelaten, zegt antropologe Edien Bartels.
Saïda was tien toen ze door haar vader werd achtergelaten in Marokko. Ze heeft daar vervolgens tien jaar moeten wachten op een paspoort. Nu is ze terug.
„Mijn vader kon mijn terugkeer dwarsbomen door te weigeren een handtekening onder mijn paspoortaanvraag te zetten. Ik snap niet dat er geen Nederlandse wet is die ervoor zorgt dat gedumpte kinderen meteen de volgende dag weer worden opgehaald”, zegt de nu twintigjarige Marokkaans-Nederlandse.
„We kunnen niet weglopen voor onze verantwoordelijkheid en gedumpte kinderen aan hun lot overlaten. Dit zijn Nederlandse burgers”, zegt antropologe Edien Bartels van de Vrije Universiteit, die samen met Oka Storms, June de Bree, de Stichting Steun Remigranten en de Landelijke Werkgroep Mudawwanah vandaag een expertmeeting over achtergelaten- en remigrantenkinderen organiseert.
Bartels kent als geen ander de problemen. De gedumpte kinderen hebben vaak een dubbele nationaliteit. Die kun je dus niet zomaar weghalen uit het land van herkomst. „Dat is ontvoering. En dus ga je een langdurige procedure in. Die gedumpte kinderen groeien zo op in een omgeving waar ze zich niet helemaal mee identificeren, ze kijken met Nederlandse ogen naar de Marokkaanse of Turkse situatie. Veel van hen proberen terug te keren naar Nederland, dat wordt concreet wanneer ze 18 jaar worden. Maar dan spreken ze de taal slecht en moeten ze weer inburgeren.”
Daarnaast is het een verkeerd signaal naar vaders die zich als ’tirannen’ gedragen om de familie-eer te beschermen en kinderen die te zeer dreigen te ’vernederlandsen’ denken te kunnen dumpen. Een snelle terugkeer van de kinderen moet vaders aan het denken zetten en preventief werken.
In Rotterdam werd vorige week bekend gemaakt dat er vijftien ’vermiste kinderen’ waren. Het gaat om meiden die na de vakantie niet terugkeerden op school en waarvan wordt aangenomen dat ze gedwongen uitgehuwd zijn, of achtergelaten bij familie in het land van herkomst. Wethouder Jantine Kriens (zorg) gaf in een reactie aan dat ze bij de minister van justitie Hirsch Ballin ’het gevoel van urgentie’ miste deze misstanden aan te pakken.
Ook Bartels heeft kritiek. Ze schat dat er landelijk jaarlijks tachtig vrouwen worden achtergelaten in het land van herkomst. En met hen vaak één of twee kinderen. Daarbij gaat het vaak om kleine kinderen met Nederlands paspoort die later terug naar Nederland kunnen, maar die dat land dan nauwelijks kennen en de taal niet spreken. „Voor die kwetsbare groep moeten we een vangnet regelen”, zegt Bartels.
Er worden, zo wijst ook het Rotterdamse onderzoek uit, eveneens jongeren gedumpt.
„Er is nu die pilot in Rotterdam en een landelijke campagne geweest, maar daarmee zijn we er niet”, meent Bartels. „Kunnen ze terugkomen? En hoe? En wat als ze gehuwd zijn? En als ze terug zijn: hoe gaan we ze opvangen en helpen? Dit zijn geen jongens en meiden die terug kunnen vallen op hun familie hier. Want die familie heeft ze juist laten vallen en gedumpt.”
Een gehandicapte jongen kon, na zijn terugkeer, nergens anders terecht dan bij het Leger des Heils, vertelt Bartels. Overdag leeft hij op straat, ’s nachts slaapt hij tussen de verslaafden. „Zo schrijnend is het. Zo ziet ons ’welkom thuis’ voor deze gedumpte kinderen er uit.”
Bron: http://www.trouw.nl/nieuws/nederland/article2874195.ece
|
|
|
7
|
Jouw vragen / Vraag en antwoord / Re: moet ik al actie ondernemen?
|
Gepost op: 3 september 2009, 08:56:25
|
|
Gestart door mieke | Laatste bericht door mieke
|
Dankjewel Jacques voor de complimenten, maar ik was zeker niet zo sterk geweest als jij niet achter me had gestaan.
Ik heb veel hulp van je gekregen en nog steeds sta je me met raad en daad en je grappen en grollen bij.
Dat doet vreselijk veel goed en daardoor durf ik ook die stappen te nemen.
De strijd zal nu denk ik pas echt losbarsten maar het is zoals jij zegt, ik sta er niet alleen voor.
Zeker ook complimenten aan de politie die snel ter plaatse was toen het nodig was en adequaat reageerde.
Niets dan lof!
|
|
|
8
|
Jouw vragen / Vraag en antwoord / Re: moet ik al actie ondernemen?
|
Gepost op: 2 september 2009, 22:30:09
|
|
Gestart door mieke | Laatste bericht door Jacques
|
Mieke,
Rare trol toch, de laatste dagen waren echt tropendagen voor jou, maar mijn complimenten, je hebt jezelf er super doorheen geslagen.
Deze dagen heb je aan iedereen die deze schrijnende zaak kent laten zien wie een echte moeder is en wat een echte moeder voor haar kroost over heeft.
Niets dan complimenten voor jou, je houding en doorzettingsvermogen.
Groet van een tuinkabouter (tegenover jou vergeleken).
|
|
|
9
|
Jouw vragen / Vraag en antwoord / Re: moet ik al actie ondernemen?
|
Gepost op: 15 augustus 2009, 03:16:16
|
|
Gestart door mieke | Laatste bericht door mieke
|
Lang niet op deze site geweest maar dat wil niet zeggen dat het leven van mij en mijn kinderen rustig verloopt.
De hel is weer los. Ik ben de laatste 2 jaar geestelijk mishandeld met opmerkingen die ik hier niet eens durf te schrijven zo lelijk.
Vreselijk dat hij dit ook in het bijzijn van de kinderen heeft gedaan. Vandaag was de druppel. Ik kan niet meer en ben kapot. Kan amper nog op mijn benen staan maar zal wel moeten voor mijn kinderen.
Heb vandaag de politie ingeschakeld. Hij heeft weer gezegd dat hij ons zoontje mee gaat nemen naar Turkije.
Ik ben doodsbang en durf amper de straat op. Ik probeer mijn zoontje zo min mogelijk te laten merken van al deze ellende maar het is een slim mannetje ook al is hij pas 5. Hij zei vanavond toen ik hem instopte dat hij niet met papa naar Turkije wil en bij mij wil blijven. Ik heb hem geantwoord dat als hij dat niet wil, dat niet gebeurt. Ik kreeg toen een dikke knuffel en een gelukssteen die hij buiten had gevonden. Die zou ons beschermen zei hij. Dan breekt je hart toch.
Ik ben zo bang.
|
|
|
10
|
Dankbetuigingen / Onder dankzegging / Ontvangen mailbericht
|
Gepost op: 21 mei 2009, 16:51:35
|
|
Gestart door Jacques | Laatste bericht door Jacques
|
Dear Jacques,
Thanks for all your help with recommending Nynke, and for having given me some peace of mind relating to the whole situation.
You should truly feel good about yourself as you have contrubuted tremendously to help my situation. Thank you so much I will never forget that.
Further, I hope that you are doing ok otherwise.
Best regards,
Rachel
|
|
ga terug naar de BoardIndex.
|
Forum Stichting Kinderontvoering
